Młody potrafi siedzieć przy tym z dwie godziny. Jak nie więcej. Ale zależy od dnia. I humoru, rzecz jasna. I ciągle tylko przesypywanie, wysypywanie, przesypywanie, wysypywanie, przesypy... i tak dalej (przesypywanie chyba nawet nie jest poprawną formą, ale co tam. Przesypywuje)

Koniec końców wszystko po kilku dniach znajduje się na ziemi, ale to skupienie na twarzy i ta cisza w domu... wynagradza wszystko.

O dziwota, dzisiaj przyszedł do mnie Szcześciolatek i od razu zabrał się za przesypy... no, zajał się tą czynnością z takim samym zainteresowaniem i skupieniem. 

Coś w tym kuskusie, kurka, jest.

Ryż pozostawił po sobie ślad najdłużej ze wszystkich zabaw jakie zorganizowałam. Przyszli znajomi z dziećmi, potem dołożyłam jeszcze więcej ryżu i tak w każdym zakamarku mieszkania przez długi długi czas gościł ryż. Ba, nawet Teściowa, dobra kobiecina, co to cierpliwa jest, nie wytrzymała i przy sprzątaniu trochę marudziła. Także ryż wśród domowników i gości posuniętych wiekiem, zabawa nie przyjęła się. Ale dla mniejszych domowników i mniejszych gości zabawa była przednia. Co prawda, nie brudząca obuwia i odzienia, jednak wchodzi w najmniejsze zakamarki. 

Kolorowy ryż początkowo ułożyłam w barwach tęczy, ale szybko kolory przemieszały się. 

Barwiłam barwnikiem spożywczym rozpuszczonym w małej ilości wody.

innowacji nie ma.

Powstał kącik zabaw. Do kącika zabaw dołączyłam lustro, tak jak przykazała Montessori, co by Kwiat chętniej głowę podnosił, a i towarzystwo miał wesołe. Zaobserwowałam, że w tym kącie o stopniach wrzących, bo 90, bez lustra byłoby ciasno i ciemno, a tak lustro odbija refleksy i kąt stał się jaśniejszy i ciekawszy. Jest też mata edukacyjna, są piankowe maty, niedługo dojdą półki z książkami. 

Ave Montessori!